Արեգ Նազարյան..«Ես համոզված եմ, որ մարդը միշտ միայնակ է, բայց..."

"...բայց կան պահեր կյանքում, երբ չենք զգում այդ միայնությունը».

29.09.2013, style.news.am

Շատերիս քաջ հայտնի բարդ Արեգ Նազարյանը կրթությամբ լեզվաբան է, եւ ստեղծագործում է ե'ւ հայերեն, ե'ւ ռուսերեն լեզվով դեռեւս ուսանողական տարիներից: Նրա երգերում կա ամեն ինչ՝ ե'ւ սեր, ե'ւ կյանք, որպես այդպիսինը, ե'ւ միայնություն: Ներկայում Արեգը բնակվում է Բելգիայում, եւ եկող տարի խոստանում է նոր ձայնասկավառակ ներկայացնել, որտեղ մոտ 25 երգ է լինելու:

NEWS.am STYLE-ի թղթակցին հաջողվեց զրուցել բարդի հետ սեպտեմբերի 27-ին THE CLUB ակումբում կայացած իր համերգից առաջ:

Արեգ, Դուք ստեղծագործում եք ե’ւ հայերեն, ե’ւ ռուսերեն լեզուներով: Իսկ ո՞ր լեզվով եք մտածում: Ես ինքս էլ եմ այդ հարցին ուշադրություն դարձրել:

Հիմնականում հիմա ես օգտագործում եմ երեք լեզու, չնայած գիտեմ ավելի շատ՝ ֆրանսերենը, հայերենը, ռուսերենը, եւ թե որ լեզվով եմ ես մտածում, կախված է նրանից, թե ինչի մասին եմ մտածում:

Իսկ լեզուների հնչյունային առանձնահատկությունները Ձեզ երբեւէ թելադրե՞լ են, թե ինչ թեմայով գրել երգը:

Ոչ: Պետք է մի այդպիսի բան պատմեմ: Ես ավարտել եմ ռուսական դպրոց, եւ եկավ մի պահ, երբ ռուսերենը ինձ համար ավելի հեշտ էր ոչ թե խոսելու, այլ կարդալու եւ գրելու համար, քան հայերենը: Բայց դա շատ վաղուց էր: Հետագայում ես այդ խնդիրը լուծեցի: Չնայած բոլորովին հավատացյալ չեմ, բայց գտել էի երկու Աստվածաշունչ՝ մեկը հայերեն, մյուսը ռուսերեն լեզվով: Կարդում էի հայերենը, հետո նույն տողը կարդում էի ռուսերեն, եւ, երեւի, դա այն օգուտն էր, որը ինձ տվեց Աստվածաշնչի ընթերցումը: Այսպիսով ես բարձրացրեցի իմ գրավոր հայոց լեզվի մակարդակը: Ցավոք սրտի, չեմ կարող ասել, որ այդ ինձ հաջողվել է դեռեւս դպրոցական տարիներին: Վերջին տարիներին ավելի շատ հայերենով եմ ստեղծագործում: Իմ հանդիսատեսը ավելի զգայուն է հայերեն լեզվով գրված երգերի նկատմամբ, քան ռուսերեն:

Դուք համագործակցում եք նաեւ այլ հեղինակների հետ: Ինչպե՞ս է այն կազմակերպվում ստեղծագործական տեսակետից: Արդյո՞ք ավելի հեշտ չէ՞ մենահամերգով հանդես գալը, թե՞ համահեղինակների հետ համագործակցության արդյունքում բոլորովին այլ բան է ստեղծվում:

Ես համագործակցում եմ ոչ միայն այլ հեղինակների, այլ նաեւ հանդիսատեսի հետ: Ես համարում եմ, որ հանդիսատեսը համահեղինակն է իմ երգերի, որովհետեւ եթե ինչ-որ իրադարձությունից ազդված՝ ես երգ գրեմ, ժամանակի ընթացքում այն կկորցնի իր կարեւորությունը, գույնը, բայց երգը շարունակում է ապրել հանդիսատեսի մեջ: Եվ ես սկսում եմ այդ երգը ներառել իմ ծրագրերի մեջ: Ես կտրականապես չեմ ուզում երգել այն երգերը, որոնք մարդիկ համարում են «պուպուշ» երգեր: Ինձ մի օր ասեցին. «Վայ, ի~նչ պուպուշ է այս երգը», եւ այդ օրվանից ես այն չեմ երգում, որովհետեւ ես չեմ ուզում, որ իմ երգերը լինեն «պուպուշ»: Երգերը պետք է ունենան իմաստ: Ինչ վերաբերվում է համագործակցությանը այլ հեղինակների հետ, այն անհատների համագործակցություն է: Մեզանից յուրաքանչյուրը երգում է իր երգերը, բայց այդ ամենը հնչում է մեր ընդհանուր համերգի շրջանակներում: Կան որոշ երգեր, որոնք երգում ենք երկու կամ երեք ձայներով: Բայց հեղինակային երգերի հմայքը, երեւի, նրանում է կայանում, որ այն կարող են կատարել երկու տարբեր մարդիկ, եւ նրանցից ամեն ոք այն իր ընկալի յուրովի: Այսօր ես կներկայացնեմ նոր երգեր Արմինե Հայրապետյանի հետ, որոնք ես եմ գրել, եւ մեզնից յուրաքանչյուրը նույն երգը յուրովի է ընկալում:

Ձեր երգերում հաճախ առկա է հեքիաթային, երազային սիրո թեման: Փոփոխություններ նկատե՞լ եք Ձեր երգերի թեմատիկայի հարցում ժամանակի ընթացքում: Եվ ի՞նչ է նշանակում լինել բարդ:

Դա ավելի շատ կոչու՞մ է, թե՞ անեծք: Մյուսներից ավելի շա՞տ բան եք տեսնում: Մի գուցե բարդերը ավելի զգայուն են: Օրինակ՝ ընկերներիցս մեկն ասում է, որ արվեստագետը դա բաց ներվ է, եւ ամեն ինչ իր վրա ավելի ուժեղ է ազդում: Ես չեմ կարծում, որ ես ավելի շատ եմ տեսնում, քան որեւէ մեկ ուրիշը: Ինչ վերաբերվում է երգերիս սիրային թեմային, եւ որոնք տեղադրվել են համացանցում, նրանք գրվել են 12-15 տարի առաջ: Այն ժամանակ ես նույնը չէի, ինչ հիմա: Երեւի՝ ինչ-որ առումով դարձել եմ անզգա կյանքի որոշ ասպեկտների վերաբերյալ: Դրա համար չէի ցանկանա, որ այդպիսի կարծիք ստեղծվի, որ իմ երգերը սիրո մասին են: Անգամ երբ նրանց մեջ սեր կա, այդ երգերը մարդ էակի միայնության մասին են, եւ այսօր ես արդեն հանդես եմ գալիս այլ երգերով: Բարդը, ինչպես ցանկացած արվեստի ներկայացուցիչ, արտացոլում է իրականությունը այնպես, ինչպես ինքն է այն ընկալում:

Կարծում եք, Դուք այսօր ավելի կո՞շտ եք արտացոլում իրականությունը:

Հիմա երգերս բոլորովին ուրիշ են, ավելի շատ Հայաստանի մասին են: Նրանք քաղաքական չեն: Քաղաքական երգեր երբեք չեմ գրել ու չեմ էլ կարող գրել, որովհետեւ ես չունեմ այդ տաղանդը: Քաղաքական երգեր ստացվում են Հախվերդյանի մոտ, որովհետեւ վատ բանի մասին շատ դժվար է գրելը այնպես, որ հանդիսատեսը չձանձրանա: Բայց քաղաքացիական երգեր ունեմ, եւ դրանք կներկայացնեմ այսօր: Ի դեպ, անձի միայնության մասին: Համաձա՞յն եք այն մտքին, որ մարդը միշտ միայնակ է: Ես համոզված եմ, որ մարդը միշտ միայնակ է, բայց կան պահեր կյանքում, երբ չենք զգում այդ միայնությունը: Երջանկությունն էլ մշտական վիճակ չէ: Երբ ուրախանում ես քո երեխաներով, այդ պահին Դու քեզ մենակ չես զգում: Կյանքումդ ավելանում է մեկ ուրիշ իմաստ, որն ունի կապ մեկ ուրիշ կյանքի հետ: Մարդ իրեն միայնակ չի զգում նաեւ, երբ գտնվում է սիրած անձնավորության ներկայությամբ, բայց այդ բոլորը ընդհամենը պահեր են: Չէի ցանկանա հոռատեսական, դեպրեսիվ տպավորություն թողնել, բայց դա այդպես է: Ուզենաս, թե ոչ՝ մարդը միայնակ է, եւ պետք է դրա հետ ոչ թե համակերպվել, այլ դրա հետ ապրել: