Մեր սիրո աշունը

EmԴու կարծում ես այդ անձրևն էEԱրտասվում Amպատուհանիդ,DԱյդ ափսոսանքի խոսքերն ենG B7Գլորվում հատիկ–հատիկ։

EmԳլորվում են ու հոսում են,EԱպակուց թափվում են Amցած,EmԱյս խոսքերը, որ լսվում ենCԻմ երգի մեջ B7ուշացած։

EmՈւ՞մ է պետք խոստովանանքդ,EԱփսոսանքդ Amուշացած,DՍերը քո մի հանելուկ էրGՈւ գաղտնիք B7էր չբացված։

EmԴա գուցե աշնան կատակն էր,EՏերևներն էին Amդեղնած,EmԾառուղում լուռ արտասվում էրCՄի աղջիկ՝ մենակ B7կանգնած։

EmՄեր սիրո աշունը Amէլ երբեք չի D Gկրկնվի,CԵվ անցյալն Eամեն անգամ աշնան Amհետ կայցելի,DՈւ պատուհանիդ Gլուռ B7կարտասվի…EmՈւ պատուհանիդ B7լուռ Emկարտասվի։

Ես հիմա նոր հասկանում եմ՝Անցյալը ետ չես բերի,Այս ամենը հատուցումն էԻմ գործած հին մեղքերի։

Այն աղջիկը և աշունըԲախտն էր իմ, որ կորցրի,Դա ջահել իմ խենթությունն էր,Որ երբեք ինձ չեմ ների։

Մեր սիրո աշունը էլ երբեք չի կրկնվի,Եվ անցյալն ամեն անգամ աշնան հետ կայցելի,Ու պատուհանիդ լուռ կարտասվի…Ու պատուհանիդ լուռ կարտասվի։

Ես գիտեմ՝ երջանկությունըՄի անգամ է այցելում,Իսկ հետո, երբ հեռանում է,Այցետոմսն է իր թողնում։

Ու հետո, ամբողջ կյանքում մերՄենք նրան ենք որոնում,Այն հասցեն, որ նա թողնում է,Երբեք ոչ ոք չի գտնում։

Մեր սիրո աշունը էլ երբեք չի կրկնվի,Եվ անցյալն ամեն անգամ աշնան հետ կայցելիՈւ պատուհանիդ լուռ կարտասվի…Ու պատուհանիդ լուռ կարտասվի