D AԼավագույն տղերքը հեռանում են,F# BmՕտար ափերում բախտ որոնում,D AՍիրելի կանայք թողնում-գնում են,F# BmՈւրիշների մեջ են մեզ փնտրում:
G B7 EmԱմենալավ երգը լռությունն է,A DԵրկու զույգ աչքեր մթության մեջ,Bm A7/C#Իսկ սարսափելին հիշողությունն է,F#Որ Bmհետո թերթում ես էջ առ էջ:
Bm A7/C#Ու փչում է քամին ունայնության,F#Ու Bmջնջում ամեն ինչ,G B7Ու պոկում է անցյալը ու ներկանEmԻմ Em/G Em/C#կյանքի, իմ F#կյանքի էջերից:
Ես գիտեմ` ինչ բան է ժամանակը,Ամեն ինչ հոսում է, փոփոխվում,Կյանքի ուղեգրով շարժվող գնացքըՎերջին կանգառին է մոտենում:
Ես այս աշխարհի խենթ սիրահարն եմ,Ունեմ ընկերներ ինձնից խելառ,Բոլորի համար ես աղոթում եմՈւ գրում երգեր նրանց համար:
Ես գրում եմ երգեր այն ժամանակ,Երբ գիշեր է իջնում,Երբ մնում եմ ազատ ու միայնակԻմ սարքած, իմ սարքած զնդանում:
Ես ունեմ թաքուն իմ երջանկությունը,Թող նախանձ մարդիկ աչքով չտան,Դա իմ ապրելու մեծ ցանկությունն է,Որ պիտի երգեմ քանի դեռ կամ:
Ես ունեմ մի կին, որն ինձ սիրում է,Նա ունի մի սիրտ ոսկուց էլ թանկ:Մենք ունենք փոքրիկ, որն արդեն խոսում էՈւ տալիս հարցեր թարս ու շիտակ:
Նա տալիս է հարցեր թարս ու շիտակ,Հարցեր ամեն տեսակ, հարցեր շատ տարօրինակ,Ես փորձում եմ գտնել պատասխաններՈւ ստանում, ու ստանում նոր հարցեր:
Իմ գլխում ամեն ինչ խառնվել է,Ես ինքս ունեմ այնքան հարցեր,Եվ այդ հարցերի անվերջ շարանըԻնձ ստիպում է նոր երգեր գրել:
Ես գիտեմ, որ երգը և աղոթք էԵվ ինչ-որ չափով մխիթարանք,Դա երջանկության հավերժ պատրանքն է,Որ մեզ հետ ապրում, դառնում է կյանք:

