Երբ ծառաները տերեր դարձան...

EmԵրբ D C B7ծառաները տերեր դարձան, գահ բարձրացան շուքով,EmԷլ D C B7չկապեց վառ ծիածան երկինք իր արցունքով:C B7 C B7 CԳորշություն Amէ C B7փողոցում, միայնակ շներն են կաղկանձում,EmԳնամ ես...

Երբ աղախինը կոպիտ ձեռքով պոկեց քողն իմ գլխից,Ծաղիկների թերթիկներով պատված ճանապարհից,Հեզությունը հեռացավ, մանկության նման հեքիաթ դարձավ,Գնամ ես...Գորշություն է քաղաքում, միայնակ շներն են կաղկանձում,Գնամ ես...

Ո'չ գիշատիչ են ու ո'չ գազան, բայց ո'չ էլ մարդացանԵվ հոգ չէ, որ մետաքսներով զուգված հպարտացան...Գորշություն է այս կյանքում, միայնակ շներն են կաղկանձում,Գնամ ես...

C B7 CԳնամ, B7մտնեմ ժայռի մեջ ու անթափանց մթի մեջC B7 C B7Մոռանամ թե' սկիզբ, թե' վերջ:C B7 C B7Ծիծաղը, որ հոգին էր, հպումը, որ մարմին էր,C B7 EmՄոռանամ ու վերջ:

Երբ ծառաները տերեր դարձան, գահ բարձրացան շուքով,Էլ չկապեց վառ ծիածան երկինք իր արցունքով:Գորշություն է փողոցում, միայնակ շներն են կաղկանձում,Գնամ ես...