Կոնտրաբասի մենախոսությունը
AmՍտեղծվածս օրվանից ես աշխատում եմ,DmԵրգում եմ նվագախմբում,Համերգների ժամանակ կաշվիցս ելնում եմ,F EԲայց ծափերը ջութակն է հավաքում։
AmՉէ՞ որ ես եմ երաժշտության զարկերակը,DmԱռանց ինձ երաժշտություն չկա,Առանց ինձ ո՛չ շեփորը, ո՛չ էլ ջութակըE AmՉի հանդգնում բեմ բարձրանալ։
Ամեն փորձից հետո նրանց պատյաններն են դնումՈւ առոք-փառոք տանում են տուն,Իսկ ինձ ինչ-որ շորով ծածկումՈւ լավագույն դեպքում թողնում են բեմում։
Բայց չէ՞ որ ես եմ երաժշտության զարկերակը,Առանց ինձ երաժշտություն չկա,Առանց ինձ ո՛չ շեփորը, ո՛չ էլ ջութակըՉի հանդգնում բեմ բարձրանալ։
Մի օր էլ դիրիժորը հիվանդ էր, չեկավ,Գործիքներն իրար խառնվեցին,Եվ այդ ժամանակ Ֆագոտը ասաց.-Բոլորդ լսե՛ք Բասին։
Չէ՞ որ Բասն է երաժշտության զարկերակը,Առանց Բաս երաժշտություն չկա,Առանց Բաս ոչ ոք, նույնիսկ ջութակըՉհանդգնեց բեմ բարձրանալ։
AmԲայց շուտով հատեց իմ համբերությունը,A DmՈւ ես վերջապես երգեցի,Երգեցի ոչ թե այն, ինչ գրված էր,F EԵրգեցի ա՛յն, ինչ ուզեցի։
AmՀամերգից հետո մի հին դաշնամուրA DmԿուլիսներում ինձ ասաց.- Որդի՛ս, շատ լավ եմ ես քեզ հասկանում,E AmԲայց դու քո բարձրունքից ընկար ցած…