Հիշեցում

Em B7 EmՀազարամյա Amայս պատմությունը ուզում եմ ձեզ հիմա պատմել՝B7 C AmԻնչպես կարող է գողությունը եդեմական երկիր քանդել:Em B7 EmՀիշենք, Amոր մեր թագավորները ունեին հզոր, մեծ արքունիկ,B7 C AmՈրտեղ բոլոր մարդկանց դերերը հույժ կարևոր էին, բացառիկ:

Am7 D7Այստեղ Gարքան Աստծուց է, և քահանան՝ ազնիվ, պարկեշտ,Am7 B7Գրված Dm7օրենքները հոգուց են և ընկալվում են ճիշտ և հեշտ,Am7 D7Օջախի Gհայրը երջանիկ է իր տասներկու զավակներով,Am7Եվ B7 Cmaj7 Bmհայրենիքն, իրո՛ք, մայրիկ է` կապույտ, ջինջ աչքերով:

Արքունիկի հարևանները արքայի հետ հաշվի նստում,Նույնիսկ զավթիչ, նենգ վասալները իրենց չափի մեջ են պահում,Այս երկրի մարդիկ խիզախ են, սիրով ապրում են, ծառայում,Ամուր բռունցք և միաբան են, բարգավաճում են, շատանում:

Եվ աղջիկներն այստեղ չքնաղ են, առողջ, համեստ, առաքինի,Ամենուրեք առատություն է, սեղանին` լի հացն ու գինին,Այստեղ բոլորը կրթված են, արվեստն` ամեն մարդու սրտում,Գիտնականները ճանաչված են ամբողջ հին աշխարհում:

F#m C#Ամեն F#mինչ Bmլավ էր, բայց հանկարծ արքան դրեց գլուխը ցած,C#Եվ D Bmարքայի թափուր տաք տեղը ինքնակոչ գողը գրավեց,F#m C# F#mԻսկույն Bmսկսվեց ալան-թալանը, հանվեց ամեն ինչ վաճառքի,C# DՆոր Bmքահանան օրհնեց ավարը. դեռ ճոխ տներ պիտի սարքի:

Bm E AԵդեմական այս արքունիկը դարձավ պատիժ, դժոխք, անեծք,Bm C# EmՌանչպարը և անճար ռամիկը չունեն արդեն էլ ոչ մի ելք,Bm E AԺողովրդի սարքած տները, ավա՜ղ, շատ շուտ դատարկվեցին,Bm C# Dmaj7Ուրեմն՝ վե՛րջ, ծախված «տերերը» երկիրը քանդեցին:

A E A E A EԱրյունաքամ եղավ երկիրը, բաց վերքը էլ չի սպիանում,Bm C# DՄեռնում Bmէ C#«Հույս, հավատ և սեր»-ը, ոչինչ էլ չի կարգավորվում,Bm C# D F#m C#Ագահությունը կործանում է, մեծ դատից ոչ ոք չի փախչելու,Մեծ դատից ոչ ոք չի փախչելու...EmI. B7I. AmI. E7I.D7I. G Dm7I. Cmaj7I.EmF#Dmaj7C#mF#mC Am7I. I.BmI.