Երբ

EmԵրբ երկինքն անամպ է,C AmԵրբ B7երկիրը թանկ է, թանկ ու հարազատ՝ ժողովրդին,EmԵրբ աշխատանքը կյանք է,C AmԻսկ B7սովորելը հաճույք է, սերն էլ ծանոթ է բոլորին,Am B7Երբ մարդիկ իրարEm CՄիշտ B7 Emբարևում են ժպիտով, հոգու խորքից,Am B7Ապա Emօրը C B7 Emկարծես դառնում է մի դրվագ հին հեքիաթից,C B7Մի Emդրվագ հին հեքիաթից։

Իսկ երբ հովիվը գայլն է, երբ տիրողը փայլն է, փայլը ոսկու ամենազոր,Երբ պաշտոնը զենք է, իսկ քծնանքն օրենք է, խիղճը դառնում է անզոր,Եվ հոգին կարծես տեղափոխվում է կրծքավանդակից գրպան,Եվ այդ ժամ ճիշտը դառնում է խաբեբայության ճամփան,Խաբեբայության ճամփան:

Իսկ այդ ճամփով քայլելը և թե անդունդն ընկնելը, մեկ է, բերում են կործանման,Թեև նա քո որդին է, քո խիղճն ու քո հոգին է, մեկ է, խաբեբա է քեզ նման,Ու երբ լկտի զավակը քո քեզ նվաստացնի, մեղքը որոնի՛ր քո մեջ,Իսկ երբ մահը կանչի քեզ, որ իր հետ տանի, միգուցե զղջաս, ու՝ վերջ,Դու պիտի զղջաս, ու՝ վերջ: