Ճոճարան
D BmՃռճռում էր քամուց մաշված ճոճարանը,G DՈչինչ չի ջնջվում մեր մտքից՝D BmԱնհոգ մանկությունը, մեր գյուղն, ուր ամռանըG F#mՉէինք կտրվում գետափից...EmՈւ Aոչինչ, թե խրթին էին օրերն այդ,D BmՀազիվ հայթայթում էինք ապրուստ,GՈւ աղքատ էր հոգին մեր, մեր միտքն ու գրպանը,G A DԲայց դեմքերս ժպիտով էր լեցուն...
Իսկ հետո էլ՝ հիշում նստարանն ու դպրոցը,Որ խեղդեց անհատին իր գրկում...Այո՛, զզվելի է պարտադիր այդ դարբնոցը,Ուր փուչ ուսմունքներ են սերտում...Իսկ հետո մի ողջ կյանք, հագած դիմակներ,Իսկական մեր դեմքն ենք փնտրումՈւ հազար դերերի մեջ սնում ենք մեր եսը,Ա՜խ, անմիտ խաղեր ենք խաղում...BmDBmDGAGAD
Դե՛, ասե՛ք, թե ի՞նչ է երջանկությունը,Ինչո՞ւ են մարդիկ տառապում,Ինչո՞ւ է ստեղծել մեզ մայր բնությունը,Եվ այսպես մենք ո՞ւր ենք գնում...Մինչ փնտրում էր գիտունը հարցերի պատասխանըՈւ շիվար մորուքն էր քորում,Ես գիտեմ մի պարզ բան, ու այն է՝ գարնանըԻմ այգում ծղրիդն է երգում...
Այո՛, կատարյալ է մեր մայր բնությունը,Ոչինչ հենց այնպես չի լինում,Իսկ դրախտ ասվածն էլ մեր հոգու ջինջ երկինքն է,Ուր ճերմակ աղավնին է ճախրում...Ու թող ճռճռա մաշված ճոճարանը,Ու կիջնի անդորր իմ հոգուն...Սիրում եմ երկիրն այս, ուր ամեն մի անկյունըՄեզ լույս հուշեր է բերում...