Լռություն

AmԵս Eճանաչում եմ աստղերի ու ծովի լռությունըAmԵվ Eքաղաքի լռությունը, երբ գիշերն է իջնում,C#dimՆաև պատանու և օրիորդի լռությունըFԵվ այն հիվանդի, ում աչքերն օգնություն են խնդրում:

Ես ճանաչում եմ ամուսինների լռությունը,Նաև ձախողված մարդկանց մոլուցքը գոռոզՈւ ճանաչում եմ հոր և որդու լռությունը,Երբ հայրն իր կյանքը բացատրել չի կարող:

AmԵվ ես հարցնում եմ ինքս ինձ.Bdim«Ինչի՞ս են պետք խոսքն ու լեզուն,EԵրբ համր ենք ու խուլAmԻրականության առջև»:DmԵվ ես հարցնում եմ ինքս ինձ.Am«Ինչի՞ս են պետք խոսքն ու լեզուն,EԵրբ վերքերը գնալով խորանում,AmԱրնահոսում են»:Dm AmՆույնիսկ գազանը մռնչում է,E AmԵրբ իր ձագը մահանում է,DmԵվ Amայդ նույն գազանը տկարին խեղդում է,E AmՀետո էլ լափում ու հանգիստ հեռանում է:

Ես հանդիպեցի ոտքերը կորցրած զինվորի՝Սայլակին գամված, կանգնած ուղեբաժանին,Հարցրի, թե՝ որտե՞ղ ու ինչպե՞ս պատահեց,Նա էլ կատակով ասաց, թե արջը պոկեց:

Ես ճանաչում եմ պարտության լռությունըԵ՛վ անմեղ պատժվածի լռությունը նույնպես,Ե՛վ իմ ձեռքը սեղմող մեռնողի լռությունը,Որն Աստծուց լռություն հաղորդեց ինձ ասես:

Ես ճանաչում եմ կոտրված ազգերի լռությունըԵվ պատվախնդիր պարտված առաջնորդների,Նաև աղքատության կատարյալ լռությունը,Որը հարուստին այլանդակ է թվում ու լկտի:

Ես ճանաչում եմ ատելության լռությունըԵվ սիրո, որ ողբերգություն է դարձել,Նաև ընկերների միջև դառնացած լռությունը,Որը հոգևոր ճգնաժամի է վերածվել:

Ես ճանաչեցի մեռած մարդու լռությունը,Երբ ապրողները պապանձվել էին վախից,Եվ հասկանում եմ, որ մեռածը մահից չի խոսում,Մինչև մոտենաս ու դառնաս նրանցից: